Chengdu Je zou het niet verwachten in een communistisch land maar de hele straat stond vol met marktkraampjes met consumptieartikelen. Tassen met teksten: Adidas, US Air Force, California. Allerlei huishoudartikelen en plastic prullaria, transistorradiootjes, kleding in de stijl van zo'n tien jaar terug, posters van Bruce Lee en landschappen, en alles mocht zich in een hevige belangstelling verheugen van het krioelende publiek, dat zich grotendeels allang niet meer hulde in d

11 april, Leshan De 9de naar Chengdu gevlogen. De 8ste had ik in Lhasa 's ochtends mijn rugzak ingechekt in het CAAC kantoor, had ik 's middags nog vijf koeken in het Banak Shol restaurant gekocht, en reed ik om half vijf met de bus naar Gongar Airport, 90 kilometer buiten Lhasa. Een bed in het Airport Hotel kostte maar liefst 22 RMB (1 gulden is 2 FEC en op de zwarte markt 3 RMB. RMB is gewoon Chinees geld. FEC speciaal geld voor buitenlanders). De Chinezen hielden een storm

Eens liep ik door de hete straten van Lahore. De stad was ooit een pronkstuk van de Britse Raj, met een imago van glamour en stijl, waar jazzmuziek klonk over de groene gazons van de clubs. In de avond zaten daar de Britse sahibs en dronken gin. De memsahibs dronken thee en roddelden over wie er niet was. Buiten hing volgens de overlevering een bordje: 'Dogs and Indians not allowed'. De grote moskee in de oude stad werd gebruikt als paardenstal. Vandaag de dag is dat slechts

Ik sta in de deuropening van de trein van Jodhpur naar Jaisalmer, en kijk naar het zand dat vlak voor mijn voeten voorbij raast. Ik denk dat ik er af zou kunnen springen zonder me al te veel te bezeren, zo langzaam rijdt de trein. Het is een oud boemeltreintje dat rijdt op smalspoor. Hij boemelt kreunend en knarsend en zeer alleen door een onmetelijke woestijnvlakte, waarin wat cactusplanten te zien zijn en verder alleen ruw bruin gruizel voor zover het oog reikt. De horizon

Een lange en vermoeiende busreis vanuit hectisch Varanasi door een allengs groener en lieflijker wordend landschap brengt je naar de grens. Het is dan laat in de avond, en je gaat direct door de douane, de Indiase langzaam en irritant, de Nepalese efficiënt. Na een overnachting in het Nepali Guest House volgt een nog vermoeiender busreis door Nepal. Eerst is het landschap vlak, dan rijdt de bus naar het oosten over de Pokhara-Kathmandu weg door een riviervallei, de weg soms h

Ayutthaya De tempels staan geslagen in de zon. In de vochtige hitte voeren ze hun eenzame strijd tegen verval. Planten kruipen langs de verweerde stenen omhoog. De vegetatie en de rommelige akkers en palmbomen erom heen zijn verwikkeld in hun cycli van bloei en verderf in tropisch tempo. Dwars door de seizoenen van vruchtbaarheid en dood heen overleven de stenen bouwsels al eeuwen, maar aan hun voet zinken de reeds afgebroken brokstukken langzaam weg in de weke bodem. Een kle

Tibet 26 maart 1988 - Over de Vriendschapsbrug. Een hele poos dacht ik dat Simon in de laatste stopplaats de bus had gemist, maar toen we eindelijk aankwamen bij de Chinese grens bleek dat hij al die tijd op het dak had gezeten. Leunend op zijn rugzak, te midden van een dertigtal Nepalezen, was hij in de open lucht tussen de bergen en de bossen vervoerd, terwijl ik in het volgepakte interieur zat, het stekeltjeshaar van een slapende Nepalees op mijn schouder. Het laatste dorp